دل نوشته های فاطمی

شیوه پیروان حقیقی

شیوه پیروان حقیقی

شیوه پیروان حقیقی

 

شیوه پیروان حقیقی

نمی‏دانم کجایی، اما هر روز برایت گل می‏چینم.
اگر بودی، مردانگی‏ها، بوی تعفن نمی‏گرفت و دست‏های سیاه تفرقه، کشورهای مسلمان‏نشین را نمی‏ بلعید.

ما در تنهایی خویش، غرق می‏شویم و آوازهای ابوجهل‏ ها را صیقل می‏دهیم.

ما از تو دور افتادیم.
هنوز بوی در نیمه ‏سوخته را از کوچه‏ های تنگ مدینه می‏ شنویم؛

از پشت صفحات غبارگرفته تاریخ.
هنوز کلمات و آیین‏ های زندگی تو زنده‏ اند.

اگر سیره تو فراگیر شود،

دوباره عطر امامت، مشام روزهای تنها مانده ما را خواهد آکند.
کاش به ما یادآوری می‏کردی شیوه پیروان حقیقی را! کاش ما از این خواب زمستانی برخیزیم [1] !

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

منبع :

[1] بزم اشک

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن